cut-up.com

De avond kon bij voorbaat al niet stuk. Zondagavond en een van mijn favoriete bands, met een oeuvre van twintig jaar om hun beste nummers uit te kiezen, speelt vrijwel om de hoek van waar ik woon. Ik kom bassist/zanger Bent Saether vooraf nota bene tegen tijdens het boodschappen doen bij de Dirk van den Broek. Als een zenuwachtige fan roep ik zijn naam en groet ik hem maar durf ik hem verder niet aan te spreken. Er is in dit geval geen sprake van dat ik dit stuk met enige journalistieke pretentie schrijf, ik was altijd al Motorpsycho-fan en de liefde voor deze band laaide zondagavond weer ouderwets op.

Er speelde geen voorprogramma, de programmeur van het Burgerweeshuis wilde dat Motorpsycho zo lang mogelijk kon spelen. Nu zijn lange optredens zeker niet per definitie goede optredens; een kort maar explosief optreden laat vaak de meeste indruk achter. Maar wie ben ik om hierover te klagen. Waar Motorpsycho allerhande stijlen stijlen tentoon heeft gespreid gedurende haar carrière, grossiert de band nu al een aantal jaar in een geluid dat gefundeerd is in de jaren zeventig hardrock. Een periode waarin het allemaal zo onbeschaamd groots en episch mogelijk moest zijn. Hoewel de bandleden op podium zelf altijd vrij bescheiden overkomen, is hun muziek wel anders. Het album Little Lucid Moments, om maar een recent voorbeeld te noemen. Epische composities van rond de tien, twintig minuten, opgebouwd uit meerdere thema’s. Allesbehalve bescheiden. Als een oprecht eerbetoon aan de ouderwetsheid. Dit is waarschijnlijk ook wat ervoor zorgt dat je wel of niet van de band houdt. Vernieuwend zijn de Noren namelijk niet, maar dat is net zo goed hun kracht. En dat is wat Motorpsycho te bewonderen maakt. Kwaliteit is dan ook niet een band met zes van een kunstacademie afkomstige bandleden. Die ieder om een ander onderdeel van een drumstel heen staan te dansen, met moeilijke kapsels en skinny jeans. Kwaliteit is niet hip. Motorpsycho zou die kinderen nog eens kunnen laten zien hoe het moet, zou ik bijna zeggen, als een opa, voordat die in een hartverscheurende hoestbui belandt.

De laatste keer dat ik de band zag, was Little Lucid Moments net uit en speelden ze in Tivoli, aan de Oudegracht in Utrecht. Ik ben daar niet zo vaak geweest maar het geluid is er iedere keer bar slecht. Kenneth Kapstad, zeker tien jaar jonger dan de twee oudgedienden, die het slagwerk een paar jaar geleden van oudgediende Håkon Gebhardt overnam, speelde toen nog maar net in Motorpsycho en ik kon door het beroerde geluid nauwelijks zijn kwaliteiten peilen. Ook Saethers basgeluid viel daar bijna helemaal weg. Dat was in het Burgerweeshuis wel anders. Ik stond prachtig mid-vooraan en werd weggeblazen door het typische Motorpsycho-basgeluid, voortgebracht door twee Hiwatt-kasten en één van Fender. Waar de stijl van gitarist Snah los is en psychedelisch, speelt Saether tweeënhalf uur retestrak met Kapstad die een virtuositeit in huis heeft waar je mond van open valt. Vooral tijdens de jam-achtige stukken speelt de blonde kwajongen buitengewoon subtiel en jazzy, wat de band goed past. Wat ook opvalt is het totale gebrek aan pauzes in de eerste helft, de nummers knallen er direct na elkaar in om het publiek in shock en awe achter te laten. De set is een breed mengsel van de laatste 15 jaar Motorpsycho-albums en EP’s. Van het eerder dit jaar uitgebrachte Child of the Future worden logischerwijs iets meer nummers gespeeld, maar nog niets van het in januari uit te komen Heavy Metal Fruit. Het is genieten van een band in absolute topvorm die veel onverwachte nummers speelt.

Nog iets te klagen? Vooruit, de bas stond misschien wel iets te hard, tijdens de harde stukken hoorde ik Kapstads drums net te weinig. En bij te lang jammen en soleren glijdt mijn aandacht weg, maar dat gebeurde maar een enkele keer. De band komt aan het einde twee keer onder luid gejuich terug om wat laatste nummers te spelen en als sluitstuk speelt de band tranentrekker en publieksfavoriet Vortex Surfer. Het uitzinnige meisje naast me was daadwerkelijk in tranen. Motorpsycho is een vaste waarde en blijft indruk maken.

Gezien en gehoord: Motorpsycho, 15/11/2009, Burgerweeshuis, Deventer

Door: Joeri Adriaanse
E-mail: joeri@cut-up.comJoeri Adriaanse

This entry was posted by Joeri Adriaanse on Thursday, November 19th, 2009 at 08:22. It is filed under recensies and has these tags: burgerweeshuis, deventer, motorpsycho, noorwegen, pop. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.