cut-up.com

Anne Rolfs staat voor misschien wel de meest radicale muziek van het continent op het ogenblik en dat in letterlijke zin. Rolfs maakte in de jaren negentig kilometers in haar bandje Wuhling (Duits en indie) en dat hoewel dat idioom (losjes: Sonic Youth, P.J. Harvey, 18th Dye) haar anker is, is ze er inmiddels in geslaagd het materiaal als een ouwe jassvogel te ontstijgen.

Allroh: de nom de plume is haar ware MO. Allroh = Alles ruw. Ruw materiaal dat ze vindt, met weglating van een ritmesectie of conventionele structuren, in textuur en “der Ton macht die Musik.” Deze nieuwe plaat is feitelijk een sedan-uitvoering van haar ep Nym van het vorige jaar. Voor Hag Dec zijn twee nummers van Nym – het weergaloze Hebelus en Ade – in de Verenigde Staten opnieuw opgenomen en er zijn wat kliekjes (Eine Skabiose, Kein CM) van een akoestische sessie in een Frans kerkje, waarvan twee tracks ook al op haar eersteling stonden. De respectievelijke hoesontwerpen zijn vrijwel identiek (toch een toevoeging! Allroh op de foto als beatnik) en een en ander doet vermoeden dat het hier om de voltooiïng van een programma gaat. Allroh gaat om de muziek als resultante van de dialoog tussen Rolfs en haar instrument, en waarbij de muziek exclusief is aan deze relatie. De gitaar zingt zichzelf! en slechts gehinderd door de architectuur van het eigen metabolisme. De lever een weerstand. Het centraal zenuwstelsel een printplaat. Het hart een vacuümbuis. Elektronische gore.

De songs dan zijn als sobere, soms grimmige, incantaties waarbij in basale kretologie vaak de aanwezigheid – of juist afwezigheid – van een ander wordt aangeroepen (He Du, Was Brauchst Du, Find Dich). Een telkens terugkerende lyrische dialoog die interessant genoeg afbeeldbaar is op de ongezien intense interactie tussen Rolfs en haar gitaar. Filade en Hammerhai is hoekige, weerbarstige, gebarsten noise. Ma & Pa is een over sitarspel gespannen, vrij conventionele maar geslaagde melodie. Op Feder bespeelt Rolfs haar gitaar met een veer, iets dat tegelijkertijd sereen klinkt en zwanger van verwachting. Met All beslaat het gehele periodiek systeem van Rolfs’ muziek, de zware vervormde bastonen die door kleine clusters geprepareerde gitaarmotiefjes stoten, de spannende glissando’s die haast oneindig in de lucht blijven te lijken hangen, de drone die tegelijk melodie is. Noteren we dat het hier zeker niet om vrije muziek gaat. Er is disegno, maar disegno, als het ware, als thematische inkadering van een gesprek: “He was sagst du nun.” Rolfs neigt naar het primitivisme van haar landgenoot Peter Brötzmann, maar met veeleer elliptische en impressionistische resultaten en een nog meer persoonlijke en onconventionele schoonheid. Ergens tussen Link Wray en Debussy is Allroh een muziek van weglatingen. Suggestie. Korte fragmenten uit droomsequenties die implicaties zijn van een leven-ten-volle-geleeft. Met My Time refereert ze vluchtigjes aan Spaanse volksmuziek, maar neo-folk is ten ene male niet wat er blinkt. Dit hier is nu waarlijk progressief.

Allroh – Hag Dec is verschenen op Graumann

Links:
www.allroh.com
www.myspace.com/allroh

Door: Lourens Scholing
E-mail: lourens@cut-up.comLourens Scholing

This entry was posted by Lourens Scholing on Wednesday, November 4th, 2009 at 09:53. It is filed under recensies and has these tags: allroh, anne rolfs, elektronica, folk, gitaar, gore, graumann, hag dec, indie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.