cut-up.com

Wie de (alleszins redelijke) gewoonte heeft platen te beoordelen op hun hoezen heeft aan Jam Tarts In The Jakehouse, de tweede langspeler van The Bitter Tears, gelijk een goeie klant. Een Diego Riviera-achtig en magischrealistisch prentje, opengerolde gordijnen met daartussen twee misvormde figuren, een uit de vloer komende uitgestoken arm-met-olijftak en daaromheen likkende vlammetjes. Een scène die een bevreemdend en pervers varieté doet oproepen.

En zie daar The Bitter Tears uit Chicago, Illinois: “Sour Vaudvillians on a joy ride with Webb Pierce and the Vienna Boys Choir,” zoals de lieden zichzelf wel plegen te noemen. Een band die lyrische drankliederen, acid country en nepdiamanten bravoure uit haar poriën zweet, aangelengd met demente marriachi en (ja toch!) uitermate geslepen arrangementen. Het is een mengsel van elementen dat van The Bitter Tears een ongelooflijke band maakt, en van Jam Tarts een ongelooflijke plaat. Echter één die zijn volle, fonkelende diepten pas na enig vozen prijsgeeft. Individuele nummers bespreken is een ijdele onderneming; het gaat hier, van het country stoomlocomotiefmotief van Slay The Heart Of The Earth tot het Oxbow-achtige, fundamenteel libinideus getroebleerde (“Well my mom wasn’t a drunk or a slattern!”) The Companion tot het carnavaleske Worthless Sleaze – dat ronduit doet denken aan de Bonzo Dog Doo-Dah Band – om de volle strekking. De volle lyrische strekking ook, een niveau waarop de belofte van de vorige plaat The Grinning Corps Who Went To Town (de kreet: “I was forced to admire jazz!” in de hysterische dictie van Alan Scalpone doet mij nog altijd glimlachen wanneer ik er aan denk) volledig wordt ingelost. Nemen we maar het lied Oiling Up:

She was holding her head
She was crying very hard
She was having her only baby
He lifted weights and his pecs were big as boulders

Het is Kurt Weill in een groggy paringsdans met de Herb Albert & The Tijuana Brass, onder auspiciën van het rottende lijk van Jim Reeves. Nocturnisch-etherische zangkoortjes, verroeste tuba’s en gesjochten cellopartijen zwerven over het geheel als stofdronken geesten door de Grand Ole Opry. “Your liver knows when you’ve written a good song.” The Bitter Tears zijn een verbazingwekkende band in de enige ware betekenis van het woord – ongemakkelijk, meeslepend, magisch, tragisch. Op vierentwintig september zijn ze te zien in het Deventer Havenkwartier, hun enige Nederlandse optreden van de huidige toer door Europa. Een zekere sletterig-burleske, hallucinogene live-reputatie is ze inmiddels al vooruitgezeild. Ik zou zeggen dat een en ander zeker niet te missen is. Een tweede band als deze is namelijk niet te vinden – in de verste verte niet.

The Bitter Tears – Jam Tarts In The Jakehouse [cd, Carrot Top/Bertus]

Links:
www.thebittertears.com
www.havenkwartier.org

Door: Lourens Scholing
E-mail: lourens@cut-up.comLourens Scholing

This entry was posted by Lourens Scholing on Sunday, September 20th, 2009 at 22:09. It is filed under recensies and has these tags: country, drankliederen, jam tarts in the jakehouse, pop, the bitter tears, varieté. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.